[نمی دانم کدام مشتری عطری شبیه عطر تو زده، کاش حالا حالاها کارش تمام نشود! ...]

می دانم روزی که رفتم همه گفتند: برنمی گردد. گفتند: چه سنگدل بود، چه بی تفاوت و چه بی رحم. می دانم تو اما همه را شنیدی و با هر جمله که در خود فرو ریختی، گریستی و هیچ نگفتی. تو دلت پر از امید بود و به خود می گفتی: بر می گردد، می دانم...
تو را نمی دانم روزهای اول نفرین را گوش می کردی یا فاصله را... خودم را اما می دانم که تو را با روزگار وحشی تنها گذاشتم و در کوچه های بی انتهای غربت روز و شب در به در به دنبال تو گشتم. چه پرسه بی حاصلی...
می دانی؟ وقتی چاوشی می خواند: "چرا رفتی از برم، ای دیوونه..." یادم می آید به تو می گفتم دیوانه صدا کردنت را چقدر دوست دارم... و یادها و یادها و یادها.... فقط همین برایم مانده!