بازگشت غیر دائمی به ریشه های جا مانده در خانه پدری،
آگهی رفتن دائمی همسایگان قدیمی، بر دیوار کوچه،
آفتاب جِنگ شهر من بر شیروانی های آشنا،
و عابران خسته با زمزمه هایی به زبان مادری...
این رفتن ها و آمدن ها شعر کوچه را در اندیشه ام زنده می کنند:

میون این همه کوچه که به هم پیوسته، کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته...

و زاویه های خانه حرف می زنند؛
بابا اما ساکت است.
شکر پلو مادر بزرگ خوردن دارد...
اشک هایم را پنهان می کنم؛
حال غریبی دارم: واماندنِ میان خنده و گریه...
و سایه ناباوری که بر وجود به ظاهر آرامم سنگینی می کند.

 شیراز - خرداد ۸۵